შენ მაძლევ ინსტრუქციას,
თუ როგორ დაგივიწყო,
მე ვიცი, თეორია
რომ უფრო იოლია,
დრო გავა და ტკივილიც
ჩაცხრება, გაივლის, ჰო,
ეს არის ნუგეში და
ერთგვარი ირონიაც.

ისეთი ჰაერია,
უთუოდ ჩამოთოვა,
სადმე, მთის კენწეროზე,
მთვარეც კი მოჰგავს გუნდას...
სახეზე აშკარაა
ღიმილის ნაკლებობა,
თუკი რამ ნატვრასავით
ტკბილი არ მომაგონდა.

მერე კვლავ გრძელდებიან
უკუნი ღამეები,
ზამთარი ძალაშია,
რას ვიზამ, ვეგუები,
და გული სისხლძარღვებში
იღვრება გამეტებით,
და თვლემენ ერთგულებად
ქცეული ბეღურები...

და შენი ინსტრუქცია
ქარებმა მიითვისეს.