ჩემს სახლში ყინავს და ამიტომ ხშირად მამცივნებს,
ვწევარ საწოლზე მაფარია წლები ბავშვობის,
მამა კი მოდის,გათოშილი,რამის გავგიჟდე
როცა თვალებში დავინახავ ,ახალგაზრდობის
მოგონებებს,წლებს თუ ოცნებებს,
როცა ხელებზე დავინახავ შრამებს როდინდელს,
მერე კი ვდგები და ვუსწორებ საწოლს რადგანაც,
არ გვაქვს პირობა,იმისი,რომ ერთად წამოვწვეთ
დავისვენოთ,დავხუჭოთ თვალი.
ან შევეცადოთ რომ ცხოვრებას ცოტა გავცილდეთ,
მამას კი არ აქვს დღეისობით არაფრის ჯავრი,
გარდა იმისა,რომ ყინვაში ჩვენ არ გავცივდეთ.
დედის ხელები დაორთქლილი ფანჯარასავით,
პატარა ვარ და აღარ ვიცი რა გზებს გავუყვე,
მამის სხეული,დამტვრეული სფინქსის ცხვირივით,
მე ეს ცხოვრება რა ყოფილა მაშინ გავიგე,
როცა მამამ თქვა დავიღალე,ღმერთო როდემდე,
როცა დედაჩემს თვალებიდან წასკდა ცრემლები,
მე კი ვზივარ და ვკანკალებ რადგანაც სახლში,
ისევე ცივა,როგორც გარეთ,როგორც ჩემს სულში.