ახლა ყვავები უჩხაკუნებენ ხემებს მჟავე ვიოლინოს,
მხოლოდ ერთი თეთრი მტრედიღა შემორჩა
უიმედო სიყვარულის ორკესტრს.
ახლა გათელილი ცისარტყელა მიფეთქავს წვივებზე,
ლამობს შემორკალოს ნაწვიმარი წამწამები.
ახლა გვირილის ბოლო ფურცელი ხარ შენ,
რომელსაც იქამდე არ მოვწყვეტ ,
სანამ უბიდან მთვლემარე ჩიტი არ გამიფრინდება.
ახლა თითები დაცურავენ ჩემსა და შენს ცხოვრებას შორის,
ვიოლინოსა და ბანის გასაღებს არგებენ გულებს
და სანამ პედალს ფეხს ავუშვებდე, მინდა იცოდე , რომ
შენზე დაწერილ მელოდიას ვერ გაწვდება ჩემი თითები ,
მხოლოდ გულისცემა შემიძლია ავაყოლო კოსმიურ რიტმებს.
ახლა ღამეა და შენს ჩრდილთან ჩახუტებულს მძინავს
და მეშინია უფრო მაგრად ჩახუტების,
სივრცის შემომსხვრევის.
ახლა... ასე ვარ და გპირდები სულ ასე ყოფნას ,
სანამ დებიუსის მთვარის ცრემლებია წყალდიდობა კლავიშებზე.