ცუდ დროს შემომხვდი,
ამ ავგულზე, შემომეყარე,
ლამის აგფატრე ბასრი ფრჩხილებით,
საცოდავო,

ძაღლის ჩვევა მაქვს,
ყველა ქვა მახსოვს რაც მესროლე,
მომხვდა, არ მომხვდა,
თუ ამაცდინე,
თვალებში მიდგას ყველა ღამე,

შენს კართან როცა ვწკმუტუნებდი ფერდებჩაყრილი,
ზედ რომ მივლიდი და მაწმენდდი ფეხებს უზმოზე.

ცრემლებს ვყლაპავდი,
ყმუილით არ ამომხდომოდა,
არ მეკადრება,
მოგეხსენება მგლებთან ჩემი ნათესაობის,

თავჩაღუნული ვიდექი და პირს ვიკერავდი,
სიმწრით ფორებში სისხლმა გაჟონა,
აქვე შემახმა,
ჩემი სიკვდილის სანახავად კადნიერებით,
გამოხატავდი სრულიად მზაობას,

გახსნილი მქონდა ჭრილობა და მარილს მაყრიდი,
არაფრის გამო, სულ არაფრის, რა მიზეზია?

არა, უსიტყვოდ არ გამოვა, მით უფრო ახლა,
როცა ხელებში სიტყვის ძალაა,
უმნიშვნელოა ყველა ქმედება,
მოხდა, არ მოხდა,
განაზოგადე,

ძვლებზე შევდექი, როგორც ჩინურ საკვებ ჩხირებზე,
ჩემი წასვლა რომ მოახლოვდა,
ღიად დავიწყე კანის გახდა,
რაც დასახიჩრდა,
მოვიცილე,

ვერც ის - "მშვიდობით" გითხარი და ვერც ის - "ნახვამდის",
მოვედი და სული მოგიგდე.