ნაავდრალ სულში ქრისტეშობაა,
ცა ცოდვილ მიწას ფიფქებს აპკურებს,
გაზაფხულის მზე ისე შორსაა,
რომ თოვს ფიქრებშიც, თავისებურად.

შებინდებულზე, როცა ბეღურა
ყინვამორეულ ნისკარტს დაჰყურებს,
ქოთნისყვავილქვეშ ძილი ერევათ
მოშინდისფეროფრთიან სამყურებს.

ასე უჩინარ მეკვლედ მოსული
ქარი ჩურჩულებს ლოცვას სარკმელთან,
ნაძვის ხის ტოტიც, თითქოს უსულო,
გადაქცეულა ცოცხალ საკმევლად.

შენი თვალების სითბოს მიჩვეულს,
აუწყლიანდა თვალი საყურეს,
დრო ისრით პირველ საათს მიჩვენებს,
და ლექსით მცივან თითებს ვაპურებ.