ერთი... ორი... სამი და დაიწყო რაც დაიწყოო...
    - ვაიმე ეს რა არის? რა ღვთის რისხვაა?
    - აუ, რა მაგარიაა... სულ დავსველდით, ჰა ჰა ჰაა...!
    - რა არის, გოგო, მაგარი? წამოდი ჩქარა, ჩქარა, იმ გაჩერებასთან დავდგეთ, თავს მაინც შევაფარებთ...
    - კაი რა, გიო, ასეთი რომანტიკული პაემანი ჯერ არ გვქონია!
    გიორგიმ ხელი დაავლო ნათიას, თავისი ქურთუკი მოახურა და გაჩერებისკენ წაიყვანა.
    - ოოფ, კარგი რა, გიო, რატო შემომიყვანე აქ? გარეთ მერჩივნა... - ისე თქვა ნათიამ, თითოს გარეთ გასვლა აღარ შეეძლოო, მაგრამ თან გიოს ყურადღება სიამოვნებდა.
    მზემ რამდენიმე სხივი ამოყო ღრუბლებიდან, ამოანათა და აკაშკაშდა...
    გიოს ეტყობოდა, რომ წვიმა არ უყვარდა, სამაგიეროდ ნათია უყვარდა და არც ნათია იყო გულგრილი. წვიმდა შხაპუნით... გიო და ნათია ხელიხელჩაკიდებულნი გაჩერებაზე ისხდნენ და შორს იყურებოდნენ. მართალია, კორპუსები ეფარებოდათ, მაგრამ მაინც... გრილოდა, ნათიას გიორგის ქურთუკი ეხურა ისევ... წვიმამ გადაიღო, ალბათ, ბოლომდე დაეპნა ის გამწყდარი მძივი იმას, მაღლა რომ ზის, ღრუბელზე...