გამარჯობათ!
მე თქვენ მოგიყვებით, ერთ ამბავს სიყვარულზე. იმ სიყვარულზე რომელიც ბავშვის გული ოდესღაც გეთქავდა.
ყველაფერი დაიწყო ერთი  ცხელი ზაფხულით. ზაფხული რომელმაც კვალი დატოვა.
- დედა ბაღში გავისეირნებ
- რა თქმა უნდა, წადი დაათვალიერე აქაურობა.
გოგონა გავიდა და  სურნელოვან ნარცისებს ავლებდა თვალს. მოშორებით ვაშლით სავსე ოთახი შენიშნა, მას ამდენი ვაშლი არასოდეს არ ენახა.
- ნია სახლში მოდი საუზმის დროა.
- ახლავე.
საუზმე არ ვიცი თუმცა ნიას არ ესიამოვნა და ცუდად გახდა.
- ნია სიცხე გაქვს, წამოდი საწოლში ჩაგაწვენ. -უთხრა დედამ და სახლისმეორე სართულზე აიყვანა.
ოთახი დიდი და თეთრი იყო, თეთრი მაქმანებიანი ფუმფულა საწოლში მოთავსდანია და მალევე მიიძინა.
გათენდა. ღია ფანჯრიდან მერცხლის ჭიკჭიკი მოესმა ნიას, სიცხიანი წამოხტა და ფანჯარას მიუახლოვდა, იქვე ახლოს თეთრგულა მერცხლები ჩამომსხდარიყვნენ და წიკჭიკით აყრუბდნენ არემარეს.
- ნია გაიღვიძე?! ჩაწექი ლოგინში, მაღალი  სიცხე გაქვს ისევ.
- მაია ნახე...
- რა?
- ჭერს შეხედე... რას ხედავ?
- ვერაფერს.. შენ?
- ვერა? მე.. მე ბაჭიას.. და  ქათმის ბარკალს..
- ოხ,მოგშიებია ალბათ.. ახლავე მოგიმზადებ რამეს.
- მართლა ვხედავ...- ჩუმად თქვა და კვლავ მიაშტერდა ჭერს.
ასე გასტანა რამოდენიმე დღემ, ნიას სიცხე არ დასწევია, არ მოუხდა არც წყალი არც ჰაერი სოფლის. ერთი  კვირისმერე მამამ მოაკითხა.
- დედა წავიდეთ სახლში?!!
- არა ნია
- დედა ძალიან გთხოვ... მამასთანმინდა სახლში..
- ნია გაჩუმდი, ხმა აღარ ამოიღო.
- დედა სახლში მიდა...
- მორჩი!
იმედ გაცრუებული ბავშვი იძულებული იყო გაჩუმებოდა არ უნდოდა დედა გაებრაზებინა.
- ნია როგორ ხარ? წამოდი სახლში არ გინდა?წასაყანად მოგაკითხეთ..
- არა ნინო, ცოტახანს კიევ დავრჩებით, ბავშვისთვისაც კარგია. შემდეგ კვირას ჩამოვალთ.
- კარგი მაშინ.  აბა წავედით ახლა თბილისში და გელოდებით.
- მამა მიყვარხარ ძალიან!
- მეც ნია!

მომდევნო დღეს ნიას კრაზანამ უკბინა, ამისმიუხეავად დედას სახლში მაინც არ მიჰყავდა ბავშვი.
- ნია ატამი გიყვარს?
- ......- აიჩეჩამხრები გოგონამ
- წამომყევი, ბევ ატამს გაჩუქებ. გოგონა გაჰყვა  მეზობლად მცხოვრებ კაცს ატმის წამოსაღედ. გაჰყვა და იმ ატმის მერე სულ დააყარა ტანზე. ამანაც იმოქმედა ბავშვზე, თითქოს  ყველაფერი მიზან მიმართულად ხდებოდა, თითქოს რაღაცის ნიშანი  იყო, რაღაცის პროტესტი.

- ნია მჯდარხარ ცხენზე?

- არა..

- გინდა დაგსვა? -გოგონამ გაიღიმა, მეზობელმაკაცმაც დასვანია ცხენზემიბმულ ურემზე და გააჭენა.

თბილისში დაბრუნებისას გოგონ მამას არ შორდებოდა. დედა ამბობდა დაქალთანმივდივარო, თუმცა იქ მიდიოდა სადაც ისსოფლის კაციცხოვრობდა. ნიაც დაყვებოდა დედას, თუმცა პატარა გოგო, ხუთი წლისგოგო რას მიხვდებოდა რა ხდებოდამის თავს.
დადგა ის დღეც, როდესაც დედამ თვალებში ჩახედა და უთხრა ახლა უნდა წავიდეთო, გვერძეკი ის კაცი ახლდა. გოგონას გულმა ვეღარ გაუძლო და ტირილით თქვამამასთანმინდაო. ნიასმამა ყველაზე მეტად უყვარდა და მას არაფრით არ დათმობდა. დედამ გაუგო და სახლში წაიყვანა.. ბებოსთან.
- ნია შენ დედაემთან იყავი, მეც მალე მოვალ.
- მოხვალ?
- მოვალ!
იმ ღამეს თითქმის არ ეძინა ნიას, ბოლოს ბებომ დააწვინა საწოლში იმ იმედით, რომ დედა მალე მოვიდოდა და რუსული იავნანა უმღერა, რომელიც მთელი ცხოვრება ემახსოვრება.
- „Баю-баюшки-баю не ложися на краю ....“
ირიჟრაჟა თუ არა ნიამ თვალები გახილა.
- დედა...?!
- .....
გაოგნებული ბავშვი ცრემლებს ვერ იკავებდა.
დღის პირველ საათზე, ნას ძმამ მოაკითხა.
- წამოდი ნია სახლში  წაგიყვან. -გოგონა უჰთქმელად გაჰყვა.
- ბებო მალე მოვიყვან.
- კარგი.
ძამიკომ ნია გაიყვანა თუ არა მანქანაში ჩასვა და გააქროლა. ბებიამ რომ შენიშნა გაბრაზდა ძალიან.
ყველას ყველაფერი გაეგო.  თქვეს რომ დედამ მიატოვა ყველა და წავიდა.

ნიას თავს დიდი ტრაგედია ხდებოდა. ნიამ დედის დაკარგვის გამო ძალიან ინერვიულა. სკოლა შეიცვალა რადგან  ყველას გასარჩევი თემანიას დედა იყო. გოგონა მამამ გაზარდა.
ნიას გუგაუჭრეს და შეძლებისდაგვარდ გაიკერეს, თუმცა იარა არ შორდებოდა. ასეთ იარას დროც ვერ კურნავს.
ნია გაიზარდა.
ნია დაოჯახდა.
მისი დედა კი მას ერთხელაც არ შეხმიანებია, არ უნახავს, არ ულაპარაკია.
ნიას გონებაში მხოლოდ დედის ლანდი დარჩა, სახეწაშლილი და გახუნებული მოგონება, მოგონება რომელიც  რომც გინდოდეს ვერ გაიხსენებ. მაგალითად ერთხლე შემთხვევით ალბომში  უცხო ქალის ფიტო იპოვა ნიამ თავის ძმის გვერდით..
- მამა ეს ვინ არის?
- ვითომ ვერ იცანი?
- მართლა...
- დედაშენია სულელო. - უთხრა ძმამ.
- ნუთუ...არა... ხომ ვიცნობდი??!
- ეგ არის.
- ............- გოგონა გავიდა გვერდით ოთახში და წასკდა მწარე ცრემლები. მას საკუთარი დედა არ ახოვდა,მისი მოფერება, ჩახუტება, კოცნა.

გოგონას ცხოვრებაში დედას დიდი ადგილი უჭირავს, თუმცა ნია გამონაკლისი აღმოჩნდა. მას ბევრი რამ შეემთხვა, თუმცა დედის გარეში გადაიტანა  ყოველივე.
ერთ დღესაც ნიაიგებს რომ მას და ჰყავს,რომელიც დაკავშირებას ცდილობს.
- იცი როგორ გგაავს?!
- არაა.
მის გონებაში  არეულობა მოხდა. გამოჩნდა ადამიანი რმელიც თავის დედას ის უფრო უყვარს ვიდრე ნია, მას უფრო ახსოვს ვიდრე ნიას. ეს სიმწარეა... ეს წამებაა.
ნიამ გადაიტანა დედის დაკვარგვა თუმცა ჭრილობა ბევრად გაიზარდა რადგან  დედას ის არ ჰყვარებია, მასმისი ასლი ურო მეტად შეუყვარდა... იგი განადგურებულია. არიცის რაგააკეთოს, რათქვას, რაქნას. რომ შეხვდეს? რომ მოხდეს და პირისპირ მოუწიოს დგომა???!!  მასარ უნდა იყოს არაადეკვატური.. თუმცა თავის ხელში აყვანას ცდილობს, იცის, რომ ბავშვი არაფერ შუაში არ არის... მაგრამ მაინც.
და მკითხველო.. რას ურჩევდით ნიას? რა უნდა ქნას ნიამ?