ზოგჯერ მინდება ბოროტი ბოღმა
კალმით ფურცელზე გადმოვანთხიო...
მერე ფურცელი ცეცხლს შევუკეთო,
ანდა ხმაურით კიდეც დავხიო...
ცეცხლში დამწვარი ფურცლის ფერფლივით,
გულიც უეცრად დამეფერფლება...
თავს სიცოცხლისთვის ვეღარ ვიმეტებ,
არც სასიკვდილოდ არ მემეტება...
ჯობია, ისევ დინებას გავყვე,
აღარც ვიბრძოლო და აღარც დავთმო...
ცხოვრების ნაპირს ვეღარსად ვხედავ,
მხოლოდ მზის სხივი მყინავს და მათბობს...
ამ გაორების გაძლება მიჭირს,
პატარა ბავშვის მიამიტობაც,
ვეღარ გავუგე ცხოვრება გემო,
როგორ მინდება ზოგჯერ ჩიტობა...