სევას,ფარახეთს,ღარსა და ირს,
თუ გინდა ზემოთ,თუ გინდა ძირს,
ჭეშორას,ხეორს, რიონის პირს,
თუ გინდა მომკლა, არ გეტყვი ძვირს.

არ მინდა ,,ფეშქაშ" სამშობლო სხვის,
რაჭა,ზღაპარი იყოს მარადის,
აქ მწვერვალთ დედებს ცრემლები სდით,
ობლობა სტკივათ, სიკვდილს გადასდით!

მე ისე მინდა ვემთხვიო ხეს,
ამაყად რომ დგას იქ ქორთის კლდეს,
ვაკოცებ ზუდალს, ვაკოცებ შქმერს...
აკვნის გამომთლელ ოსტატის ხელს!

ნამიან ბალახს, ,,ნიკორა" ხარს,
რაც კი დრო გადის, მე უფრო მწამს,
რომ არ მწამს კაცის, რომელიც ჰგავს,
დავარდნილ ნადირს ან მდორე წყალს.

არ უყვარს ღვინო,არ მოსწონს ქვევრი,
ორშიმო,ხრიკა,ჩაფი და ტევრი,
არ გაუკვერავს ბაბუას ცელი,
თავისი ქვეყნის არ არის მცველი.

ის ვინც მეზობელს არ უწევს ჭაპანს,
რაჭველის სახელს საქვეყნოდ მარხავს,
კაცს ვერ ვუწოდებ, კაცუნასა ჰგავს,
ასეთი საქმით კეთილს ვერ ნახავს!

აბა ქვე რა სჯობს ზეცით დალოცვილ,
ჩვენ იავნანას ტკბილს და დამოძღვრილს,
დედის რძისაგან ჭაბუკს გამოზრდილს,
აწეწილ ფაფარს მიწა გამოცლილს!

მთებს, სიამაყით აღვსებულ თასებს,
ტყეებს, ძირს ბარში გაგზავნილ ვასლებს.
ცივ წყაროს, გულს, რომ სიკეთით აღვსებს,
სათიბის ბალახს, სურნელით სავსეს.

ღმერთო აჩუქე რაჭას ნამატი,
არ დაუბნელო ეგ მზე მარადი,
არვინ შეიქმნას მკვლელი-ჯალათი,
დაუწენ ხვირი, გოდორ-კალათი.

ჭაპანი სწიონ ჩვეულად დინჯად,
არ დაუტოვო ნაღველი ხინჯად,
ერთი ნამყენიც არ იქმნას ფუჭად,
არ გადიხვეწოს რაჭველი ,,გურჯად!"

სევას, ფარახეთს თავზე ადგია,
ხოტევს, ბარაკონს ეხლა ამოდის,
რა გახდა მზეო, ერთი ადლია?!
გაგვახარე და სტუმრად ჩამოდი!


რაჭა. სოფელი სევა. 1988 წელი.