დგას  ნაღვლიანი დრო სინანულის, 
უკუნი ღამე გადის სევდაში, 
და ვით ციკუტა, სინათლეს მთვარის 
ისე ისრუტავს ბროლის ბოკალი.

არ დაიღვაროს... ვით კონა ცრემლის...
დავაგემოვნო სითხე ცქრიალა,   
რომ  ვადღეგრძელო, ვინც აპობს წყვდიადს,
და შავ ღვინოში ამოტივტივდა,

რომ როგორც კოცნა უკანასკნელი
სამარადისოდ დავტოვო ჩემში,   
გზად მიმავალმა წავიღო საგზლად,
გზაზე, რომელსაც მივყავარ არსად.

თუმცა, ვინ იცის, ეგებ მივიდე 
იქ, სადაც გრძნობას, ოდესღაც ჩამქვრალს,
ერთი შეხებით კვლავ გააღვივებს...
ამ სითხით ჩემგან ისევ დალოცვილს, 

მოგონებები, რომ შეუსრუტავს,
მასზე, წარსულზე... მე  შევსვავ ღვინოს,
ფიქრმა წარსულზე, რომ არ დამტოვოს,
დავლევ - მოგონებამ მარად იცოცხლოს...

(ითარგმნა უკრაინული ენიდან 23. 07. 2017 წ.)



Серго Сокольник
А я сьогодні...

А я сьогодні у сумній спокуті
Проводжу ніч. І келих на столі
Світ місяця ввібрав, немов цикуту...
Його ще пить... Аби лиш не пролить,

Немов сльозу, цей витончений трунок
По тій, яка сплива в нічну пітьму
Зі склянки, мов останній поцілунок,
Який на пам"ять назавжди візьму

В дорогу дальню, що веде внікуди,
Хоча, можливо, приведе кудись,
Де ніби дотик стриманий розбудить
Ті почуття, що відійшли... Молись

Цій рідині, що у себе ввібрала
Сум спомину за тою, що пішла...
Я п"ю за те, щоб пам"ять не вмирала...
Я п"ю а те, щоб пам"ять ожила...



© Copyright: Серго Сокольник, 2017
Свидетельство о публикации №117071100893