| ავტორი: განთიადელი
ჟანრი: კრიტიკა-პუბლიცისტიკა
2 ოქტომბერი, 2017 |
უცნაური რამაა ფიქრი. საიდან სად არ წაგიყვანს, რას არ მოედები და მოიხილავ. ფიქრის ჯაჭვი შინაარსობრივად, სივცულად და დროით ერთმანეთისგან განსხვავებული რგოლებისგან ისხმება.
იმ პარტიის ოფისის წინ მოვხვდი, რომლის ყველაზე ხმამაღალ ლოზუნგად სიღარიბის დაძლევა ისმის. ფანრიდან ევრორემონტიან ოთახში გამექცა მზერა. კომფორტულ სავარძლებში ბედნიერი სახის, ოქროსსამკაულებასხმული ქალბატონები ისხდნენ და მასლაათობდნენ. "დაუმარცხებიათ სიღარიბე და ეგაა" - გამეფიქრა და იქვე მდგარ, ახლადაშენებული ეკლესიის გუმბათზე გადავიტანე მზერა. ნეტავ, იმ თანხით, რაც ამის აშენებას დასჭირდა, რამდენი გაჭირვებულის დახსნა შეიძლებოდა სიკვდილის კლანჭებიდან?
რაც ორი გაქვს, ერთი უქონელს მიეციო, - თქვა იესომ. არსად უთქვამს, ყველა ბორცვზე ტაძარი ამიგეთო, მაგრამ ადამიანებს სალოცავების გარეშე ღმერთზე-სიყვარულზე კონცენტრირება გვიჭირს. ხანდახან კი პირიქით, სალოცავების სახელით, იმდენად ვკონცენტრირდებით სიყვარულზე, რომ გვძულს ყველა დანარჩენი, ვინც სხვა სახელით მიმართავს უფალს. ვთვლით, რომ ღმერთს მხოლოდ ერთხელ და ერთგან შეეძლო განკაცება, არამც და არამც მეტჯერ და სხვაგან.
"ადამიანის მიერ რაიმე ჩარჩოში მოქცეული ღმერთი ღმერთი არ არის."- თქვა მართლმადიდებელმა ბერმა - მამა გიორგი ბასილიძემ. ასე ერთეულები ფიქრობენ. დანარჩენები ჩარჩოებს მიღმა ვერაფერს ვხედავთ, რადგან მოკლეა ჩვენი თვალსაწიერი.
ისევ ვუბრუნდები ლოკალურ ფიქრებს. ამჯერად საიდანღაც თვითკრიტის რგოლი ამოტივტივდა: რატომ ვიცი-ხოლმე ადამიანების განკითხვა. იქნებ ეს შურია? არიან თავიანთთვის, მშვენიერი სამსახურები აქვთ, რა გინდა, რას ერჩი? ან, ამ მთავრობის პატიოსან წევრთა პრემიებზე რას იბოღმები, შენ რომ იქ იყო შეძლებდი სხვანაირად მოქცევას? მაგრამ არ ხარ და ამჟამად ასე ფიქრობ: მგლად ყოფნას ცხვრობა გირჩევნია.
ცხვრობაზე გამახსენდა, ამას წინათ ჩემი საგვარეულო კავშირის ფეისბუქგვერდზე წერდნენ, ჩვენ გვარს აზნაურები ატარებდნენო. იქნებ უნდა გამხარებოდა, მე კი გული დამწყდა. წარმოვიდგინე, ვინმე ჭაპანნაწყვეტი გლეხის ლუკმას რომ მიირთმევდა ჩემი წინაპარი. გლეხობაზე - სხვა დროს, თუ ფიქრის ჯაჭვმა სხვაგან არ გამაქანა. ჯერ კი ცხვობასა თუ მგლობაზე მინდა საკუთარი თავი გადავამოწმო.
ბავშვობა ისეთ გარემოში გავატარე, სადაც ბულინგი ჩვეულებრივი მოვლენა იყო, მაგრამ ჩემი თანდასწრებით ვერავინ გაბედავდა ვინმეს დაჩაგვრას. ხშირად მაღალკლასელთა ჩხუბშიც ჩავჩრილვარ მშიდობისმყოფელად. რა საამაყოა არა? იქნებოდა, ეს ხასიათი დიდობაშიც რომ გამომყოლოდა. ამჟამად ასე ვარ: "არავის საქმეში არ ვერევი მე და ნურც ჩემს საქმეში ჩაერევა ნურავინ."
რობაქიძემ თქვა ერთგან: ზოგიერთი ადამიანი ზნეობრივი სიმწიფის ისეთ ზღვარს აღწევს, როცა ნებისმიერი ქმედება ეთაკილებაო. კარგი იქნებოდა ჩემს შემთხვევაშიც ეს ყოფილიყო ინერტულობის მიზეზი, მაგრამ საქმე იმაშია, რომ თვითონაც არაერთხელ მიკისრებია მგლობა, როცა ეს აუცილებლობად ჩამითვლია. ვინ იცის, იქნებ კაბინეტის ხიბლს მგელზე მგლად ვექციე. შეიძლებოდა, მაგრამ ახლა და აქ სწორედ მსგავს კაბინეტებში მჯდომთა დანაშაული მგონია ტროტუარზე მჯდომი ხელგაწვდილი ბავშვი.
"სამყაროში რაც ცუდი ხდება, ყველაფერში ყოველი ჩვენგანია დამნაშავე"- თქვა დოსტოევსკიმ. "ცოლის შეცდომა ქმრის დანაშაულია, ღარიბის შეცდომა მდიდრის დანაშაულია. სუსტის შეცდომა ძლიერის დანაშაულია" -ეს ჰიუგომ თქვა. ჰესეს პერსონაჟი - ჰალერი კი თვლიდა, რომ თვითონ იყო ყველა ბოროტების მიზეზი.
ვერასოდეს მივალ ამ სიმწიფემდე. ვერ ავიღებ ამას ჩემს თავზე.
საკუთარ თავზე ჩავიციკლე, თუმცა ამაში უჩვეულო არაფერია, შენც ჩემნაირი ხარ, მკითხველო. "შეიცან თავი და შეიცნობ სამყაროს." - ლაო ძი.
მეც ვფიქრობ, ვუკირკიტებ საკუთარ თავს. რატომ არის, რომ ზოგჯერ საზიზღარ არსებად ვთვლი ადამიანს, ზოგჯერ კი - ზეაღმატებულად. ერთიც სიმართლეა და - მეორეც. ბევრი სიმართლე არსებობს ერთმანეთის პარალელურად. ჩვენში კი ბევრი შინაგანი თვალი. კონკრეტულ მომენტში იმას ხედავ, რომლის შესაბამისი ხედვაც გაგეხსნება.
ამ ლოგიკით შეიძლება აიხსნას ნეგატივის ტრაქტატის დაწერა კაცისგან, რომელმაც ნაცისტებისთვის კმევის გამო სათაყვანებელი მუსიკოსი შეიძულა; კაცისგან, რომელიც ჭკუიდან შეშალა ცხოველისადმი სასტიკად მოპყრობამ, იქამდე სიყვარულში უარყოფილი და მუდმივი ფიზიკური ტკივილით გატანჯული.
"განვლეთ გზა მაიმუნიდან ადამიანამდე და დღეს ადამიანი მაიმუნზე უფრო მაიმუნია." - ერთი სიმართლეთაგანი. არსებობს სხვა, უკეთესი სიმართლეები, რომელთა გამოც ბალანსი ნარჩუნდება.
თუმცა ამ სხვაზე სხვა დროს ვიფიქრებ...
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
7.
ყველა ნაწარმოები
ავტორი: განთიადელი
ჟანრი: კრიტიკა-პუბლიცისტიკა
2 ოქტომბერი, 2017
ჩანაწერებიდან
უცნაური რამაა ფიქრი. საიდან სად არ წაგიყვანს, რას არ მოედები და მოიხილავ. ფიქრის ჯაჭვი შინაარსობრივად, სივცულად და დროით ერთმანეთისგან განსხვავებული რგოლებისგან ისხმება.
იმ პარტიის ოფისის წინ მოვხვდი, რომლის ყველაზე ხმამაღალ ლოზუნგად სიღარიბის დაძლევა ისმის. ფანრიდან ევრორემონტიან ოთახში გამექცა მზერა. კომფორტულ სავარძლებში ბედნიერი სახის, ოქროსსამკაულებასხმული ქალბატონები ისხდნენ და მასლაათობდნენ. "დაუმარცხებიათ სიღარიბე და ეგაა" - გამეფიქრა და იქვე მდგარ, ახლადაშენებული ეკლესიის გუმბათზე გადავიტანე მზერა. ნეტავ, იმ თანხით, რაც ამის აშენებას დასჭირდა, რამდენი გაჭირვებულის დახსნა შეიძლებოდა სიკვდილის კლანჭებიდან?
რაც ორი გაქვს, ერთი უქონელს მიეციო, - თქვა იესომ. არსად უთქვამს, ყველა ბორცვზე ტაძარი ამიგეთო, მაგრამ ადამიანებს სალოცავების გარეშე ღმერთზე-სიყვარულზე კონცენტრირება გვიჭირს. ხანდახან კი პირიქით, სალოცავების სახელით, იმდენად ვკონცენტრირდებით სიყვარულზე, რომ გვძულს ყველა დანარჩენი, ვინც სხვა სახელით მიმართავს უფალს. ვთვლით, რომ ღმერთს მხოლოდ ერთხელ და ერთგან შეეძლო განკაცება, არამც და არამც მეტჯერ და სხვაგან.
"ადამიანის მიერ რაიმე ჩარჩოში მოქცეული ღმერთი ღმერთი არ არის."- თქვა მართლმადიდებელმა ბერმა - მამა გიორგი ბასილიძემ. ასე ერთეულები ფიქრობენ. დანარჩენები ჩარჩოებს მიღმა ვერაფერს ვხედავთ, რადგან მოკლეა ჩვენი თვალსაწიერი.
ისევ ვუბრუნდები ლოკალურ ფიქრებს. ამჯერად საიდანღაც თვითკრიტის რგოლი ამოტივტივდა: რატომ ვიცი-ხოლმე ადამიანების განკითხვა. იქნებ ეს შურია? არიან თავიანთთვის, მშვენიერი სამსახურები აქვთ, რა გინდა, რას ერჩი? ან, ამ მთავრობის პატიოსან წევრთა პრემიებზე რას იბოღმები, შენ რომ იქ იყო შეძლებდი სხვანაირად მოქცევას? მაგრამ არ ხარ და ამჟამად ასე ფიქრობ: მგლად ყოფნას ცხვრობა გირჩევნია.
ცხვრობაზე გამახსენდა, ამას წინათ ჩემი საგვარეულო კავშირის ფეისბუქგვერდზე წერდნენ, ჩვენ გვარს აზნაურები ატარებდნენო. იქნებ უნდა გამხარებოდა, მე კი გული დამწყდა. წარმოვიდგინე, ვინმე ჭაპანნაწყვეტი გლეხის ლუკმას რომ მიირთმევდა ჩემი წინაპარი. გლეხობაზე - სხვა დროს, თუ ფიქრის ჯაჭვმა სხვაგან არ გამაქანა. ჯერ კი ცხვობასა თუ მგლობაზე მინდა საკუთარი თავი გადავამოწმო.
ბავშვობა ისეთ გარემოში გავატარე, სადაც ბულინგი ჩვეულებრივი მოვლენა იყო, მაგრამ ჩემი თანდასწრებით ვერავინ გაბედავდა ვინმეს დაჩაგვრას. ხშირად მაღალკლასელთა ჩხუბშიც ჩავჩრილვარ მშიდობისმყოფელად. რა საამაყოა არა? იქნებოდა, ეს ხასიათი დიდობაშიც რომ გამომყოლოდა. ამჟამად ასე ვარ: "არავის საქმეში არ ვერევი მე და ნურც ჩემს საქმეში ჩაერევა ნურავინ."
რობაქიძემ თქვა ერთგან: ზოგიერთი ადამიანი ზნეობრივი სიმწიფის ისეთ ზღვარს აღწევს, როცა ნებისმიერი ქმედება ეთაკილებაო. კარგი იქნებოდა ჩემს შემთხვევაშიც ეს ყოფილიყო ინერტულობის მიზეზი, მაგრამ საქმე იმაშია, რომ თვითონაც არაერთხელ მიკისრებია მგლობა, როცა ეს აუცილებლობად ჩამითვლია. ვინ იცის, იქნებ კაბინეტის ხიბლს მგელზე მგლად ვექციე. შეიძლებოდა, მაგრამ ახლა და აქ სწორედ მსგავს კაბინეტებში მჯდომთა დანაშაული მგონია ტროტუარზე მჯდომი ხელგაწვდილი ბავშვი.
"სამყაროში რაც ცუდი ხდება, ყველაფერში ყოველი ჩვენგანია დამნაშავე"- თქვა დოსტოევსკიმ. "ცოლის შეცდომა ქმრის დანაშაულია, ღარიბის შეცდომა მდიდრის დანაშაულია. სუსტის შეცდომა ძლიერის დანაშაულია" -ეს ჰიუგომ თქვა. ჰესეს პერსონაჟი - ჰალერი კი თვლიდა, რომ თვითონ იყო ყველა ბოროტების მიზეზი.
ვერასოდეს მივალ ამ სიმწიფემდე. ვერ ავიღებ ამას ჩემს თავზე.
საკუთარ თავზე ჩავიციკლე, თუმცა ამაში უჩვეულო არაფერია, შენც ჩემნაირი ხარ, მკითხველო. "შეიცან თავი და შეიცნობ სამყაროს." - ლაო ძი.
მეც ვფიქრობ, ვუკირკიტებ საკუთარ თავს. რატომ არის, რომ ზოგჯერ საზიზღარ არსებად ვთვლი ადამიანს, ზოგჯერ კი - ზეაღმატებულად. ერთიც სიმართლეა და - მეორეც. ბევრი სიმართლე არსებობს ერთმანეთის პარალელურად. ჩვენში კი ბევრი შინაგანი თვალი. კონკრეტულ მომენტში იმას ხედავ, რომლის შესაბამისი ხედვაც გაგეხსნება.
ამ ლოგიკით შეიძლება აიხსნას ნეგატივის ტრაქტატის დაწერა კაცისგან, რომელმაც ნაცისტებისთვის კმევის გამო სათაყვანებელი მუსიკოსი შეიძულა; კაცისგან, რომელიც ჭკუიდან შეშალა ცხოველისადმი სასტიკად მოპყრობამ, იქამდე სიყვარულში უარყოფილი და მუდმივი ფიზიკური ტკივილით გატანჯული.
"განვლეთ გზა მაიმუნიდან ადამიანამდე და დღეს ადამიანი მაიმუნზე უფრო მაიმუნია." - ერთი სიმართლეთაგანი. არსებობს სხვა, უკეთესი სიმართლეები, რომელთა გამოც ბალანსი ნარჩუნდება.
თუმცა ამ სხვაზე სხვა დროს ვიფიქრებ...
კომენტარები (6) ილუსტრაციები (0) რეცენზიები (0)
6.
სარკმელი 2
რამდენ შეცდომას უშვებ ურთიერთობებში ამ ბოლო დროს? სულ "ნი ტო სტავკებს" აკეთებ...
ვინ წაიკითხავს ამასო - რომ წერ, კიდევაც წაიკითხეს და თავფურცელზეც ღაღანებს მწვანედ როგორც მკითხველის არჩეული.
შენ კიდევ მეხუთე წელია აქ ბინადრობ და ვერ გასცდი ჩვეულებრივ წევრობას.
რაც გინდა თქვი, მაგრამ აქაური მკითხველი კარგად ხედავს სერიოზული ღირებულებიან გულწრფელ ნაწერს, კითხულობს და იხსომებს.
ნეფერტარი. 2017-11-24 04:48:08
5. ადმინისტრაციას აქაც ვთხოვ ჟანრი შემიცვალოს პუბლიცისტიკით.
განთიადელი. 2017-10-16 19:04:15
4. შესანიშნავი სტატიაა და რაც მთავარია: სოციალურ - პრობლემატური!... სხვისი არ ვიცი, მაგრამ მე, პირადად, დიდ სირცხვილად მიმაჩნია: ჩემს გვერდით ადამიანი, რომ შიმშილობს... განსაკუთრებით: მოხუცები და ბავშვები!... ვფიქრობ, ეს ყოველი ჩვენთაგანის სირცხვილია!
პალადა. 2017-10-11 19:20:04
3. ჟანრი:პროზა???
მუხა. 2017-10-07 02:29:15
2. მადლობელი ვარ, სარკმელი2 ამ სარკმელში შემოხედვისთვის.
1. უმაგრესია!!!
მაგრამ, აქ ამას ვინ წაიკითხავს?
ეს არის პირველი კომენ ტარი, რომელიც აქ დაიდო, ანუ ჩემი კომენტარი. რაიმე არასწორად ვთქვი? წერილია ცუდი თუ პოსტებმა წალეკა აქაურობა? ერთ ტვეზე მეტია დევს და სულ სამმა დაპოსტა.
ავტორს ვულოცავ თავფურცელს. მეც თქვენსავით ვფიქრობდი ,მაგრამ ძალიაან, ძალიან ,,უცნაურმა'' ადამიანებმა, ქართული რეალობიდან გამომდინარე, დიდი საჩუქარი გამიკეთეს.
მეც ვირწმუნე საოცრების.
წარმატებები ავტორს.
ყველა ნაწარმოები
ავტორი: განთიადელი
ჟანრი: კრიტიკა-პუბლიცისტიკა
2 ოქტომბერი, 2017
ჩანაწერებიდან
უცნაური რამაა ფიქრი. საიდან სად არ წაგიყვანს, რას არ მოედები და მოიხილავ. ფიქრის ჯაჭვი შინაარსობრივად, სივცულად და დროით ერთმანეთისგან განსხვავებული რგოლებისგან ისხმება.
იმ პარტიის ოფისის წინ მოვხვდი, რომლის ყველაზე ხმამაღალ ლოზუნგად სიღარიბის დაძლევა ისმის. ფანრიდან ევრორემონტიან ოთახში გამექცა მზერა. კომფორტულ სავარძლებში ბედნიერი სახის, ოქროსსამკაულებასხმული ქალბატონები ისხდნენ და მასლაათობდნენ. "დაუმარცხებიათ სიღარიბე და ეგაა" - გამეფიქრა და იქვე მდგარ, ახლადაშენებული ეკლესიის გუმბათზე გადავიტანე მზერა. ნეტავ, იმ თანხით, რაც ამის აშენებას დასჭირდა, რამდენი გაჭირვებულის დახსნა შეიძლებოდა სიკვდილის კლანჭებიდან?
რაც ორი გაქვს, ერთი უქონელს მიეციო, - თქვა იესომ. არსად უთქვამს, ყველა ბორცვზე ტაძარი ამიგეთო, მაგრამ ადამიანებს სალოცავების გარეშე ღმერთზე-სიყვარულზე კონცენტრირება გვიჭირს. ხანდახან კი პირიქით, სალოცავების სახელით, იმდენად ვკონცენტრირდებით სიყვარულზე, რომ გვძულს ყველა დანარჩენი, ვინც სხვა სახელით მიმართავს უფალს. ვთვლით, რომ ღმერთს მხოლოდ ერთხელ და ერთგან შეეძლო განკაცება, არამც და არამც მეტჯერ და სხვაგან.
"ადამიანის მიერ რაიმე ჩარჩოში მოქცეული ღმერთი ღმერთი არ არის."- თქვა მართლმადიდებელმა ბერმა - მამა გიორგი ბასილიძემ. ასე ერთეულები ფიქრობენ. დანარჩენები ჩარჩოებს მიღმა ვერაფერს ვხედავთ, რადგან მოკლეა ჩვენი თვალსაწიერი.
ისევ ვუბრუნდები ლოკალურ ფიქრებს. ამჯერად საიდანღაც თვითკრიტის რგოლი ამოტივტივდა: რატომ ვიცი-ხოლმე ადამიანების განკითხვა. იქნებ ეს შურია? არიან თავიანთთვის, მშვენიერი სამსახურები აქვთ, რა გინდა, რას ერჩი? ან, ამ მთავრობის პატიოსან წევრთა პრემიებზე რას იბოღმები, შენ რომ იქ იყო შეძლებდი სხვანაირად მოქცევას? მაგრამ არ ხარ და ამჟამად ასე ფიქრობ: მგლად ყოფნას ცხვრობა გირჩევნია.
ცხვრობაზე გამახსენდა, ამას წინათ ჩემი საგვარეულო კავშირის ფეისბუქგვერდზე წერდნენ, ჩვენ გვარს აზნაურები ატარებდნენო. იქნებ უნდა გამხარებოდა, მე კი გული დამწყდა. წარმოვიდგინე, ვინმე ჭაპანნაწყვეტი გლეხის ლუკმას რომ მიირთმევდა ჩემი წინაპარი. გლეხობაზე - სხვა დროს, თუ ფიქრის ჯაჭვმა სხვაგან არ გამაქანა. ჯერ კი ცხვობასა თუ მგლობაზე მინდა საკუთარი თავი გადავამოწმო.
ბავშვობა ისეთ გარემოში გავატარე, სადაც ბულინგი ჩვეულებრივი მოვლენა იყო, მაგრამ ჩემი თანდასწრებით ვერავინ გაბედავდა ვინმეს დაჩაგვრას. ხშირად მაღალკლასელთა ჩხუბშიც ჩავჩრილვარ მშიდობისმყოფელად. რა საამაყოა არა? იქნებოდა, ეს ხასიათი დიდობაშიც რომ გამომყოლოდა. ამჟამად ასე ვარ: "არავის საქმეში არ ვერევი მე და ნურც ჩემს საქმეში ჩაერევა ნურავინ."
რობაქიძემ თქვა ერთგან: ზოგიერთი ადამიანი ზნეობრივი სიმწიფის ისეთ ზღვარს აღწევს, როცა ნებისმიერი ქმედება ეთაკილებაო. კარგი იქნებოდა ჩემს შემთხვევაშიც ეს ყოფილიყო ინერტულობის მიზეზი, მაგრამ საქმე იმაშია, რომ თვითონაც არაერთხელ მიკისრებია მგლობა, როცა ეს აუცილებლობად ჩამითვლია. ვინ იცის, იქნებ კაბინეტის ხიბლს მგელზე მგლად ვექციე. შეიძლებოდა, მაგრამ ახლა და აქ სწორედ მსგავს კაბინეტებში მჯდომთა დანაშაული მგონია ტროტუარზე მჯდომი ხელგაწვდილი ბავშვი.
"სამყაროში რაც ცუდი ხდება, ყველაფერში ყოველი ჩვენგანია დამნაშავე"- თქვა დოსტოევსკიმ. "ცოლის შეცდომა ქმრის დანაშაულია, ღარიბის შეცდომა მდიდრის დანაშაულია. სუსტის შეცდომა ძლიერის დანაშაულია" -ეს ჰიუგომ თქვა. ჰესეს პერსონაჟი - ჰალერი კი თვლიდა, რომ თვითონ იყო ყველა ბოროტების მიზეზი.
ვერასოდეს მივალ ამ სიმწიფემდე. ვერ ავიღებ ამას ჩემს თავზე.
საკუთარ თავზე ჩავიციკლე, თუმცა ამაში უჩვეულო არაფერია, შენც ჩემნაირი ხარ, მკითხველო. "შეიცან თავი და შეიცნობ სამყაროს." - ლაო ძი.
მეც ვფიქრობ, ვუკირკიტებ საკუთარ თავს. რატომ არის, რომ ზოგჯერ საზიზღარ არსებად ვთვლი ადამიანს, ზოგჯერ კი - ზეაღმატებულად. ერთიც სიმართლეა და - მეორეც. ბევრი სიმართლე არსებობს ერთმანეთის პარალელურად. ჩვენში კი ბევრი შინაგანი თვალი. კონკრეტულ მომენტში იმას ხედავ, რომლის შესაბამისი ხედვაც გაგეხსნება.
ამ ლოგიკით შეიძლება აიხსნას ნეგატივის ტრაქტატის დაწერა კაცისგან, რომელმაც ნაცისტებისთვის კმევის გამო სათაყვანებელი მუსიკოსი შეიძულა; კაცისგან, რომელიც ჭკუიდან შეშალა ცხოველისადმი სასტიკად მოპყრობამ, იქამდე სიყვარულში უარყოფილი და მუდმივი ფიზიკური ტკივილით გატანჯული.
"განვლეთ გზა მაიმუნიდან ადამიანამდე და დღეს ადამიანი მაიმუნზე უფრო მაიმუნია." - ერთი სიმართლეთაგანი. არსებობს სხვა, უკეთესი სიმართლეები, რომელთა გამოც ბალანსი ნარჩუნდება.
თუმცა ამ სხვაზე სხვა დროს ვიფიქრებ...
კომენტარები (6) ილუსტრაციები (0) რეცენზიები (0)
6.
სარკმელი 2
რამდენ შეცდომას უშვებ ურთიერთობებში ამ ბოლო დროს? სულ "ნი ტო სტავკებს" აკეთებ...
ვინ წაიკითხავს ამასო - რომ წერ, კიდევაც წაიკითხეს და თავფურცელზეც ღაღანებს მწვანედ როგორც მკითხველის არჩეული.
შენ კიდევ მეხუთე წელია აქ ბინადრობ და ვერ გასცდი ჩვეულებრივ წევრობას.
რაც გინდა თქვი, მაგრამ აქაური მკითხველი კარგად ხედავს სერიოზული ღირებულებიან გულწრფელ ნაწერს, კითხულობს და იხსომებს.
ნეფერტარი. 2017-11-24 04:48:08
5. ადმინისტრაციას აქაც ვთხოვ ჟანრი შემიცვალოს პუბლიცისტიკით.
განთიადელი. 2017-10-16 19:04:15
4. შესანიშნავი სტატიაა და რაც მთავარია: სოციალურ - პრობლემატური!... სხვისი არ ვიცი, მაგრამ მე, პირადად, დიდ სირცხვილად მიმაჩნია: ჩემს გვერდით ადამიანი, რომ შიმშილობს... განსაკუთრებით: მოხუცები და ბავშვები!... ვფიქრობ, ეს ყოველი ჩვენთაგანის სირცხვილია!
პალადა. 2017-10-11 19:20:04
3. ჟანრი:პროზა???
მუხა. 2017-10-07 02:29:15
2. მადლობელი ვარ, სარკმელი2 ამ სარკმელში შემოხედვისთვის.
1. უმაგრესია!!!
მაგრამ, აქ ამას ვინ წაიკითხავს?
ეს არის პირველი კომენ ტარი, რომელიც აქ დაიდო, ანუ ჩემი კომენტარი. რაიმე არასწორად ვთქვი? წერილია ცუდი თუ პოსტებმა წალეკა აქაურობა? ერთ ტვეზე მეტია დევს და სულ სამმა დაპოსტა.
ავტორს ვულოცავ თავფურცელს. მეც თქვენსავით ვფიქრობდი ,მაგრამ ძალიაან, ძალიან ,,უცნაურმა`` ადამიანებმა, ქართული რეალობიდან გამომდინარე, დიდი საჩუქარი გამიკეთეს.
მეც ვირწმუნე საოცრების.
წარმატებები ავტორს.
6.
სარკმელი 2
რამდენ შეცდომას უშვებ ურთიერთობებში ამ ბოლო დროს? სულ "ნი ტო სტავკებს" აკეთებ...
ვინ წაიკითხავს ამასო - რომ წერ, კიდევაც წაიკითხეს და თავფურცელზეც ღაღანებს მწვანედ როგორც მკითხველის არჩეული.
შენ კიდევ მეხუთე წელია აქ ბინადრობ და ვერ გასცდი ჩვეულებრივ წევრობას.
რაც გინდა თქვი, მაგრამ აქაური მკითხველი კარგად ხედავს სერიოზული ღირებულებიან გულწრფელ ნაწერს, კითხულობს და იხსომებს.
სარკმელი 2
რამდენ შეცდომას უშვებ ურთიერთობებში ამ ბოლო დროს? სულ "ნი ტო სტავკებს" აკეთებ...
ვინ წაიკითხავს ამასო - რომ წერ, კიდევაც წაიკითხეს და თავფურცელზეც ღაღანებს მწვანედ როგორც მკითხველის არჩეული.
შენ კიდევ მეხუთე წელია აქ ბინადრობ და ვერ გასცდი ჩვეულებრივ წევრობას.
რაც გინდა თქვი, მაგრამ აქაური მკითხველი კარგად ხედავს სერიოზული ღირებულებიან გულწრფელ ნაწერს, კითხულობს და იხსომებს.
5. ადმინისტრაციას აქაც ვთხოვ ჟანრი შემიცვალოს პუბლიცისტიკით.
ადმინისტრაციას აქაც ვთხოვ ჟანრი შემიცვალოს პუბლიცისტიკით.
4. შესანიშნავი სტატიაა და რაც მთავარია: სოციალურ - პრობლემატური!... სხვისი არ ვიცი, მაგრამ მე, პირადად, დიდ სირცხვილად მიმაჩნია: ჩემს გვერდით ადამიანი, რომ შიმშილობს... განსაკუთრებით: მოხუცები და ბავშვები!... ვფიქრობ, ეს ყოველი ჩვენთაგანის სირცხვილია! შესანიშნავი სტატიაა და რაც მთავარია: სოციალურ - პრობლემატური!... სხვისი არ ვიცი, მაგრამ მე, პირადად, დიდ სირცხვილად მიმაჩნია: ჩემს გვერდით ადამიანი, რომ შიმშილობს... განსაკუთრებით: მოხუცები და ბავშვები!... ვფიქრობ, ეს ყოველი ჩვენთაგანის სირცხვილია!
3. ჟანრი:პროზა??? ჟანრი:პროზა???
2. მადლობელი ვარ, სარკმელი2 ამ სარკმელში შემოხედვისთვის.
მადლობელი ვარ, სარკმელი2 ამ სარკმელში შემოხედვისთვის.
1. უმაგრესია!!!
მაგრამ, აქ ამას ვინ წაიკითხავს?
უმაგრესია!!!
მაგრამ, აქ ამას ვინ წაიკითხავს?
|
|
| მონაცემები არ არის |
|
|
