ეს ღამე სულში ჩამხედავს,ვიცი,
ღამე ჩემსავით ნაიარევი,
მერე ზამთარი ატეხავს სიცილს,
იქ, სადაც ხშირად დავიარები.

და მერე სადღაც, როგორც იმედი,
ცა ვარსკვლავებით გაახელს თვალებს,
ეჰ, ციმციმებდა იქ ჩემი ბედიც,
მაგრამ ცრემლივით ჩამოწყდა ღამეს.

ახლა მარტო ვარ და თუ ვიცინი,
მხოლოდ იმითომ, რომ ვარ პოეტი,
დილა გამექცა თეთრი კვიცივით
და დამესიზმრა თეთრი სონეტი.

დაიფერფლება ეს ღამე ვიცი
და ალიონი წამართმევს ფიქრებს,
მერე ზამთარი შეწყვიტავს სიცილს
და გავიფიქრებ გადავრჩე იქნებ.

და განათებულ ქალაქის იქით
ღრუბელი გაშლის ნისლის კარავებს,
დღესაც დავთვრები გაბზარულ ჭიქით,
რომ მწუხარებას ჩემსას ფარავდეს.

ეს ღამე სულში ჩამხედავს,ვიცი,
ღამე ჩემსავით ნაიარევი,
მერე ზამთარი ატეხავს სიცილს,
იქ, სადაც ხშირად დავიარები.