ლაჯვარდის ტილოზე აფეთქდნენ კვირტები-
ატმების ფურცლების წვიმაში მოვყევი,
თვალები დავხარე, ისევე გავყუჩდი
ვითარცა საყდარში "უბრალო" , მლოცველი...

ვუმზერდი ქმნილებებს ხეების ტოტებზე,
სიშიშვლეს ვარდისფრად მოსავდა აპრილი.
სურნელის წიაღში უეცრად შევნიშნე
თვალები- მოხუცის, ცხოვრებით დაღლილის..

ნაირფრად ყვაოდა ირგვლივ არე-მარე,
მიწას გაზაფხულის სურნელი სდიოდა.
თვალებთან ნაოჭებს ჭმუჭნიდა ღიმილი-
მზის სხივებს გაეთბო! და დრო გადიოდა..